Snowboard

Pamiętam jak dziś kłótnie z moim młodszym bratem, bijatyki że mama włosy wyrywała, a w tle tego harmidru na kineskopowym ekranie ogromnego czarnego pudła, skaczącego na desce  ponad szczytami gór snowboardera. Tak to były czasy pierwszej zagranicznej kablówki i programu Extreme, na jedynie którym można było zobaczyć  śnieżne ewolucje Shaun’a White czy Danny’ego Davisa. Coś już wtedy fascynowało mnie w tym białym szaleństwie. Realia natomiast sprowadzały na drugi przyziemny plan, gdzie jedynie wyobraźnia dawała  upust dziecięcym marzeniom. Urodzenie mojego dziecka nie było chyba dobrym momentem na odnajdywanie pasji w sobie. Dwumiesięczne dzieciątko w domu i zapłakana młoda matka nie mogąca się odnaleźć w nowej roli i miejscu.

Pewnego zimowego dnia nastąpiło to przełomowe odkrycie. W odległości około 30 km za moim rodzinnym miastem  Piłą, odnalazłam przecudny głęboko ukryty w lesie stok. Spojrzałam z niego  w dół i pomyślałam – Boże jak marzenia są blisko ! To były dwie najbardziej zahipnotyzowane i mroźne godziny zakończone dźwiękiem pompowanych wiązań. Na drugi dzień z rana kupiłam moją pierwszą w życiu deskę, deskę do carvingu, nie zdając sobie nawet z tego sprawy.

 

I tak o to zaczęła się cała moja historia ! Nizinna historia ! bo na nizinach nie było tak łatwo nauczyć się stawiać pierwsze snowboardowe kroki. Bez warunków, pieniędzy, odpowiedniego ukształtowania terenu, doświadczenia, ludzi ze środowiska, prowadzącego instruktora czy znajomości sprzętowej. Mój mąż i ja…Wszystkiego uczyliśmy się sami, bez niczyjej pomocy i wsparcia choćby jednej osoby, z podśmiechiwaniem najbliższych że zachowujemy się jak nie ogarnięte jeszcze dzieciaki.

 

Nikt nie rozumiał naszej pasji, nikt nie traktował nas wtedy poważnie. Wszystko co zaczynaliśmy było nieziemsko chaotyczne, zaczynając od carving’u, step in’ów, kończąc na jeździe w dżinsach oraz na po wybijanych obojczykach, Wszystko od dupy strony zorganizowane, w zasadzie zdezorganizowane, a w tym wszystkim kilka lat tkwiąca ja. Zamiast uczyć się upadać, uczyłam się jak podnosić po każdej mojej porażce, by jeszcze bardziej nie zbić mojej poobijanej pupy i kości. W ciuchach które dało się wykręcić jak kran otwartej wody, skończywszy na nie przespanych nocach, podczas których setny już raz analizowaliśmy każdy nasz najdrobniejszy błąd wykonany na filmiku, by iść do przodu technicznie coraz lepiej. Nie było dla nas granic i oporów. Dziecko i nasz ukochany pies towarzyszyli nam na każdym szczeblu naszej walki, nauki i utrwalania nabytych umiejętności. Nie mieliśmy odpowiednio ukształtowanych terenów, stoków w wieloma kilometrami tras, a nasz pilski rozkopany poligon, lotnisko, każda górka czy linka holownicza za samochodem, była dla nas jak zbawienna tafla szalonej wolności.