Udostępnij
„Chyba nie ma wśród nas żadnej osoby która by nie pamiętała z czasów dzieciństwa, dźwięku starego rosyjskiego młynka do mielenia ziaren i widoku czarnej sypanej kawy w wysokiej szklance z koszyczkiem i tych uwag by nie wyjadać cukru z kryształowej ciężkiej cukiernicy po babci…”
Ba !a ten zapach unoszącej się woni w mieszkaniu…najprawdziwszy aromat parzonej najprostszym sposobem kawy. Cóż jakie ekscytujące emocje… rodzinka plącząca się po starym kwiecistym dywanie i mama wykładająca z peerelowskiej, szarej papierowej torebki wafelki kakaowe z Supersamu, na które wszyscy czekali przez całe do południe i pierwszy pies z dzieciństwa, tyle bym dała by go znów na chwile chociaż zobaczyć. Ach te wspomnienia, niegdyś takie nie zauważone, teraz bezcenne…jak nigdy niedocenione. Ta stara codzienność poprzedniego życia…
Jak bardzo jest teraz ono różne, inne od poprzedniego…bardziej zabiegane, zagmatwane, podcinające nam niekiedy skrzydła.
Mama w turkusowych cieniach na powiekach, tata z szorstkim długim wąsem, czerwony telefon z słuchawką na pokręconym kablu i stary dudniący kwadratowy odkurzacz zelmera. Ile wspomnień, takich zwyczajnych, prostych, dosadnych, przez jedną emocję, zapach pachnącej kawy w rodzinnym domu.
„Zatrzymałam się znów na chwilę w mojej trwającej chwili, uzewnętrzniając wszystkie zmysły…węch co czuje…słuch co słyszy…oddech co przeżywa i serce co kocha…”
Z pokolenia na pokolenia przekazywana… ta sama mantra… nieskażenie cofnięta w kapsule czasu i naszego jestestwa. Gdy zamykam oczy przesuwam haczyk osi czasu w mojej głowie. Robię to wystarczająco często… celebruję moją chwilę… tak samo jak pielęgnowali to moi rodzice, kiedy na wypicie wspólnej kawy, w najkochańszym rodzinnym towarzystwie znajdowano zawsze na to czas.
Uwielbiam te czasoprzestrzenie, kawiarenki w których w każdej inaczej zatrzymał się czas, w każdej inaczej zaświecił się abażur, inaczej podano ciasto, a kawa pachnie zawsze tak samo…
Gdy zastygam w tym, co tu i teraz , katedra z bielskiej starówki spogląda na mnie wielkimi oczami, kamienice obserwują ludzi stąpających po wydeptanym przez lata rynku, zastanawiając się ile to już pokoleń przypadło na tą dekadę, a latarenki liczą minuty by o zmroku znów się zapalić. Kiedy siedzę naprzeciw mojego męża, czytającego kolejną post apokaliptyczną książkę, latte smakuje tak nieziemsko okazałe…spoglądam z pod filiżanki wtedy na niego, z kłębiącą się myślą w głowie…że wiem, że nie trafiliśmy na siebie przypadkiem…
Każdy dzień wykorzystuję do przywitania się z sobą, kiedy zaczynam go rano, w słońcu czy niepogodzie, z uśmiechem lub nie w humorze czy podczas wyjścia z psem w cholernie lejącym deszczu. W porannym pośpiechu do pracy, biorąc małego łyka kawy na odchodnym, nasuwa mi się ciągle pragnienie by niewinnie spojrzeć przez firankę na mój cudowny górzysty świat. To dla mnie wielkie wyzwanie…bo spanie które uwielbiam namolnie zabiera mi czas na trwanie w mym wewnętrznym spokoju, a spóźnialstwo i roztargnienie spiera się odwiecznie z moim potarganym sumieniem…Czasem siadam w piżamie, na łóżku, z kubkiem porannej kawy w dłoni…w bezruchu i w mojej zaspanej głowie, budzę dzień minutami starego zegara i kończę sen który usilnie próbuje sobie przypomnieć…Kiedy w natłoku załatwianych spraw, parkuję mój zielony samochód, zastanawiam się w której kawiarence na chwilę zniknę i wreszcie znikam samotnie w mej bezgranicznej ciszy…
Tyle okazji na celebrowanie chwili…gdy odpalam małą gazówkę na szlaku i stawiam na palniku starą kawiarenkę, oj nigdzie kawa nie smakuje tak dobrze jak w górach, przy boskiej zielonej, kolorowej czy zupełnie białej panoramie lub na środku potoku w obliczu szumu wody z górskiego źródła…w otoczeniu jesiennej aury spadających liści i wyłaniających się z za buków tajemniczych zagadkowych mgieł. Otulona w kocu, w kanapie, w śnieżny i mroźny dzień, wpatrującą się w mój elektryczny kominek, z książką i z moim psem u boku, z ludźmi którzy są dla mnie ważni, z samą sobą – mym najlepszym przyjacielem…tyle by tu wymieniać i celebrować chwil godzinami…
Nie traćmy siebie Kochani…nie pozwalajmy by pęd kłopotów i natłok spraw przysłaniały nam chęć poczucia że jesteśmy sami dla siebie ważni…to takie potrzebne żeby pobyć z sobą, nie uciekać od emocji, smutku, żalu czy ogromnej radości że coś nam się wreszcie ważnego udało. Nie uciekajmy od siebie, bo właśnie wtedy gdy jesteś blisko że swoim wewnętrznym przyjacielem, rodzą się największe pomysły, realizują się wyczekane plany i zaczynają powstawać nasze marzenia…Nic tak mocno nie stawia nas na nogi jak podróż w głąb siebie, bo zawsze na końcu tej wyprawy stajemy się silniejsi, mądrzejsi o nowe spostrzeżenia.
„Kiedy tak spijam moją kawę, w scenerii świata który sama stworzyłam, otwieram nowe przylądki tysiąca wysp swoich przemyśleń i wrażeń, podróżuje daleko daleko, w nie odkryte zakątki mojego istnienia…”
Wczoraj popsuł się mój ekspres do kawy, więc siedząc i pisząc właśnie ten tekst, pomału dociera do mnie myśl że w tym małym światku moim, bez ciepłej latte daleko sobie raczej nie polecę.
Znajdujecie czas dla siebie Kochani…” każdy moment jest dobry by celebrować chwilę…”
Udostępnij